پروین اعتصامی، از ستارگان آسمان ادب پارسی بود که در جوانی به خاموشی گرایید. متولد 25 اسفند 1285 و وفات یافته به تاریخ 15 فروردین 1320، تنها 34 سال عمر کرد و در همین مدت کوتاه، توانست چنان ردی از خود بر جای بگذارد که لقب پر آوازه ترین شاعر زن ایران را آن خود کند. می توان گفت موثرترین فرد زندگی او پدرش، یوسف اعتصامی آشنایی، ملقب به اعتصام المکلک، بوده است. از تشویق برای سرودن شعر گرفته تا یادگیری زبان های انگلیسی و عربی،  همه جزو فعالیت هایی است که بودند که اعتصام الملک برای فرزند خود انجام می داد. هم چنین، پروین، اشعاری که پدرش از زبان خای خارجه به فارسی برمی گرداند را به عنوان الهام ادبی خود مورد استفاده قرار می داد. برادر پروین از دیگر حامیان همیشگی او بوده، تا جایی که چاپ کتابش به پیگیری برادرش میسر شده است.

 

سبک کاری پروین تلفیقی بوده و خاص ترین ویژگی شاعارش، استفاده از مناظره میان اجزا و افراد مختلف است. پروین دغدغه های زیاد در عمر گوتاه خود داشته است که از مهم ترین آن ها می توان به ستم ستیزی و همراهی با ستم دیدگان، علم و دانش اندوزی برای تمام اقشار جامعه، به ویژه زنان در آن زمان اشاره کرد.

 

زندگی وی با سرسپردگی برای پدر گذشت و پس از 34 سال، به علت بیماری حصبه در آغوش مادر به پایان رسید.

با وجود اینکه او از سرودن اشعار با مضمون شخصی خودداری می کرد، در دو مورد خاص از او چنین اشعاری بر جای مانده است. نخست، شعری است که او پس از مرگ پدر در سوگ او سروده، و دیگری شعری برجای مانده از اوست به عنوان "برای سنگ مزار خودم". قطعه ی دوم بر آرامگاه ادبی وی در حرم حضرت معصومه نقش بسته است. در ادامه می توانید این قطعه را مطالعه بفرمایید.

 

اینکه خاک سیهش بالین است           اختر چرخ ادب پروین است
   گر چه جز تلخی ز ایام ندید                هر چه خواهی سخنش شیرین است
   صاحب آنهمه گفتار امروز                   سائل فاتحه و یاسین است
   دوستان به که ز وی یاد کنند              دل بی دوست دلی غمگین است
   خاک در دیده بسی جان فرساست      سنگ بر سینه بسی سنگین است
   بیند این بستر و عبرت گیرد                هر که را چشم حقیقت بین است
   هر که باشی و ز هر جا برسی           آخرین منزل هستی این است
   آدمی هر چه توانگر باشد                  چون بدین نقطه رسید مسکین است
   اندر آنجا که قضا حمله کند                چاره تسلیم و ادب تمکین است
   زادن و کشتن و پنهان کردن              دهر را رسم و ره دیرین است
   خرم آنکس که در این محنت گاه         خاطری را سبب تسکین است

 

By: Nioosha Ahmadi & Sara Ahmadi